به نظر من وضعیت امروزی جامعه ایران شبیه آن BMW آلبالویی رنگ فیلم سینمایی « درباره الی » میباشد، که در ماسه گیر کرده و هیچکس نمی تواند آنرا از ماسه های لب دریا بیرون بیاورد. برای همین اعضای خانواده نمی توانند ماشین را خارج کنند و میروند سوار یک ماشین دیگر میشوند و برای پیگیری مشکلشون.


در هرجامعهایی برای رسیدن به اهداف باید با وسایل موجود همان جامعه برنامه ریزی و اجرا نمود. زمانی که یک وسیله کارایی و توان پاسخگویی به وضع موجود و اهداف را ندارد، باید آن وسیله را رها کرد و بدنبال وسیله دیگر و مطمئنتر رفت. اشتباه مهلک آنجاست که پافشاری بر روی وسایل غلط هیچ عاقبت خوبی برای جامعه و اهداف موجود ان جامعه ندارد.
و امروز جامعه ما باید چوب اشتباههات دیگران را بخورد.... و این اشتباهات تقدیر مانیست ....بلکه تقصیر، ما و دیگران است