هر نفس آدمي گامي است ،

بسوي مرگش .

امسال هم با تمام خوبي و بدي هاش مثل باد گذشت ، يك سال گذشت يعني چه ؟ يعني يك سال از عمر ، يك سال از عمر همه ما گذشت . اين خوبي و بدي ها مي گذرد و در صندوقچه ذهن و جسم همه ما  مختوم به بايگاني مي شود . مهم اينكه چقدر از وقايع استفاده كرده باشيم ...، فقط همين .

براي من كه امسال يك سال سرنوشت ساز بود . امسال بزرگترين كابوس زندگي جواني ام يعني سربازي را با موفقيت نسبي و با شانس مضاعف گذراندم . سالي كه با استرس شروع كردم . استرس از اينكه در بعد از دوره آموزشي و كد تخصصي (دوره مخصوص ليسانس وظيفه هاي نزاجا ) كجا بايد بقيه خدمت سربازي ام  را بگذرانم اما به لطف خدا و فقط خدا و بدون هيچ پارتي و آشنايي (زيرا تنها جايي كه من پارتي نداشتم همين نزاجا بود) در يكي از با حال ترين پادگان هاي تهران و بهترين قسمت هاي آن پادگان و با مرام ترين بچه هاي آن پادگان هم خدمتي شدم . اما اين استرس كه شامل حال همه سربازان (هر كي سربازي رفته اين استرس و ترس از تقسيم بد مثل پادگانهاي پرندك ، خاش ، عجب شير را مي فهمد ) اما فقط به لطف خداوند متعال و دعاي نزديكانم بدترين كابوس زندگي ام به خوبي و خوشي تعبير شد و انشاالله اين 152 روز و اندي هم به شيريني و راحتي كه در 425 روزي كه گذراندم ؛ بگذرد .

از قديم و نديم گفتنن سالي كه نكوست از بهارش پيداست ! بايد گفت كه اين استرس الكي،ديواري كوتاه تر از من پيدا نكرد و باز هم گريبان من حقير سراپا تقصير را چسبيد كه فكر كردي زندگي شوخي ، اين استرس و ترس از آينده هميشه باهات خواهد بود ،استرس بعدي كنكور ارشد دولتي بود و آزاد هم در راه است . هرچه هست فارغ از نتيجه آن من به خودم اميدوارم كه من هميشه موفق هستم . اما فقط از آينده مي ترسم . حال حاضر ريشه  زندگي مان بروي آب بنا شده است و واي به حال آينده . و اين ترس من ترس معقول است ... اما به خويش اطمينان دارم . "من مي توانم "

از قديم و نديم گفتن آدم از هرچي مي ترس سرش مياد ! حالا من هم اصولا از اسباب كشي و تغيير و تحول مكاني بخاطر مشقات جابجايي اش بيزارم و مثل كابوس مي مونه اما امسال در بدترين موقعيت زماني يعني ماه رمضان مجبور به دو اسباب كشي شدم يكي اسباب كشي منزل و دوم جابجايي پادگان . اسباب كشي منزل مجبورا بطور شديد درگير بودم و دهنم به تمام معنا آسفالت شد . اما چون پادگان ما در يكي از مراكز شلوغ تهران (ميدان امام حسين خيابان اجاره دار) و شامل قانون خارج شدن پادگان ها از مراكز شلوغ شهر بود براي همين به پادگان عباس آباد روبروي مصلي منتقل شد . ما هم مجبور بويديم بدليلي كمبود سرباز خدماتي با دو ستاره بي ارزش ( ليسانس وظيفه به بالا به درجه ستوان دومي يا ستوانيكمي معادل همون جناب سروان خودمون نائل مي شوند ) كه بر دوش داشتيم مشغول به اسباب كشي (خرحمالي) شديم . اما خدايي اعتراف ميكنم اگر جا داشت از سيستم

" پيچيزاسيون (پيچ گوشتي)" استفاده مي كردم .

از قديم و نديم گفتن آدم يك چيز خوب بدست مياره صد تا چيز خوب رو از دست ميده .!اصلا ظاهرا قانون طبيعته (البته قانون مزخرفيه) امسال من بهترين دوست  ، سنگ صبور ، حامي معنوي ام يعني استاد سيد مرتضي هاشمي طاري را درست يك هفته قبل از مرگ دكتر قيصر امين پور از دست دادم ... استاد گروه جامعه شناسي واحد تهران مركز و استاد ما هم بود .اما چه حيف تا اومديم ازش چيزي ياد بگيريم  خيلي سريع مثل باد از دستش داديم.  چرا از فعل جمعي استفاده كردم ؟ چون الان خلا نبود استاد هاشمي در دانشگاه تهران مركز احساس ميشه.. اون روز چقدر با علي جوكار و بچه ها گريه كرديم و خنيديدم همه اش ياد استاد مي افتاديم ياد حرف ها و تيكه كلاماش  جايي پشت ميزي كه مي نشست  تا تك تك مشكلات بچه و سوالات از قبيل سياسي اجتماعي  حتي مشكلات خانوادگي را جواب نميداد خونه نمي رفت .. خيلي از اساتيد تو اون دانشگاه بهش حسودي مي كردند و چه تهمت هايي كه نمي زدند . استاد هاشمي به نظر من واقعا استاد بود چون خيلي از اساتيد جامه آكادميك ايران مثل كارمندها  براشون مهم نيست كه دانشجو در دانشگاه چه ميكنه ... اما اون به معناي واقعي كلمه استاد بود .. فقط اينو بگم در مراسم هاي ترحيم استاد دانشجويايش بيشتر از نزديكان و خانواد هاش بي تابي مي كردند .. زماني كه در بيمارستان بستري بود . اينقدر دانشجوياي استاد براي ملاقات مي رفتند كه براي تيم پرستاري بخش  سوال بوجود امده بود كه اين مرد كيه كه اينقدر طرفدار داره . بگذريم .. ظاهرا دنيا با اين بزرگي براي بعضي ها زندونه !

اما دوستان نسبتا خوبي پيدا كردم بهترين دوست دوران سربازي ام سبحان همتي است ( و به قول شاعر هر كجا هست خدا به سلامت دارش ) آنهايي كه سربازي رفته اند مي دانند دوستي هاي دوران سربازي سه دسته است . يكي دوستي در اندازه همون پادگان . دسته دوم دوستان كه بعد از ترخيص سربازي تا يك مدت از حال هم خبر دارند اما دچار مسئله از دل برود هر كه آنكه از ديده رود . و دسته سوم روستي هايي كه مي تونه دوستي هاي دائمي باشه.  كه انشالله دوستي من و سبحان از دسته سومي باشه انشا الله .

توي اين مدت پاتوق من براي درس خوندن كتابخونه مجلس شوراي اسلامي (ميدان بهارستان) بود و بطور اتفاقي با دوستان خيلي خووبي آشنا شدم . با محمد رضا نظري آدم پر انرژي كه خيلي داره تخته گاز تو حرفه مورد علاقه اش حركت مي كنه اميدوارم با فضاي موجود رسانه اي كشور كم نياره و به روغن سوزي نيفته اما فعلا با هم تو خبرگزاري آفتاب با هم همكاريم.با آقاي پاليزوان بر سر مسائل حقوقي كه در قسمت مطالعه مطبوعات مي نشستيم و با همديگر بحث ميكرديم آشنا شدم . پاليزوان بدليلي اينكه داراي مدرك پايه يك وكالت است به سوالات من خيلي با حوصله و مستدل پاسخ مي داد . با آقاي ملك محمدي فوق ليسانس علوم سياسي و يوسف يعقوبي كه مثل من براي مطالعه آزمون ارشد مي آمد آشنا شدم .براي اون هم آرزومندم كه در غير از قبولي فوق در آزمون وكالت هم موفق شود .

در اواخر سال 1386 دو هفته نامه الكترونیكي علوم اجتماعي فصل نو بعد از يك سال اندي خاموشي فعاليتش را از اسفند ماه با محوريت انتخابات مجلس هشتم آغاز كرد.  انشا الله برنامه داريم كه سيكل انتشار نشريه فصل نو را از دو هفته نامه به هفته نامه تبديل كنيم  و در پايان سال 87 با همكاري دوستان و ممكنه اگر شما هم بخواهيد مي توانيد از دوستان بشويد . اين نشريه الكترونيكي را به عنوان پديده سال معرفي كنيم . من از همين تربيون و از طرف مديريت نشريه از شما دوست داران  فعاليتهاي  رسانه اي و بخصوص جامعه شناسان و پژو هشگران اجتماعي ، دعوت مي كنم كه ما را در انتشار نشريه  فصل نو ياري برسانيد . براي ارسال مقالات و يادداشت ها و گزارشها اجتماعي  به سايت فصل نو  مراجعه كنيد تا شما را براي ارسال مطالبتان راهنمايي كند . و اگر دوست داشتيد در فعاليتهاي اجرايي و هيات تحريريه ما را ياري نمائید . حتما منو بي خبر نگذاريد .

هر چه بود و شد امسال هم گذشت   .

 و 

هرچه باشد پرونده يك سال ديگر از عمر ما هم بسته شد .

عمر گران مي گذرد خواهي نخواهي

------ حاشيه بر متن ---------------------------------------------------